vrijwilligers werven

Vrijwilligers werven – Wat ging er mis?

Vorige week sprak ik mijn zus op een feestje. Ze vertelde over haar nieuwe vrijwilligerswerk. De manier waarop ze was binnengehaald had haar een vervelend gevoel gegeven met als resultaat dat ze lang niet meer zo enthousiast was als op het moment van aanmelden.

Ik denk dat de ervaring van mijn zus een waardevolle les bevat. Vrijwilligers werven gaat namelijk om meer dan alleen een leuk oproepje doen. Daarom wil ik het graag met jullie delen. Na afloop lees je waar het volgens mij mis ging en hoe het anders had gekund.

Het verhaal van mijn zus: Een wens vervullen of vrijwilligerswerk?

“Toen ik nog parttime werkte, deed ik vrijwilligerswerk. Ik ben iemand die graag belangeloos iets voor een ander doet. Van een blij gezicht word ik vrolijk en ik krijg daar energie van. Dat vrijwilligerswerk was mooi afgepast qua tijd en ik kon zelf mijn uren plannen, zodat het altijd paste binnen mijn overige bezigheden. Toen ik fulltime ging werken, had ik minder tijd over en stopte ik met dit vrijwilligerswerk.

Nu werk ik in het onderwijs en dat betekent dat ik door het jaar heen twaalf weken vakantie heb. Ik ga er dan graag op uit om mezelf te vermaken en me op te laden voor het volgende schoolblok. Soms speelde ik wel met de gedachte om iets te doen voor een ander. Vooral als ik las over de vergrijzing en ouderen die soms weinig mantelzorgers om zich heen hebben.

Wetend dat vrijwilligerswerk niet vrijblijvend is, schoof ik dit toch voor me uit. Totdat ik een tijdje terug op internet een oproepje las om “Een wens uit te laten komen voor plaatselijke ouderen”. Daarbij werden voorbeelden gegeven als; een keer een ijsje eten, samen een wandeling maken, fietsen op een duo-fiets en meer (voor mij) aansprekende wensen.

Ik werd al vrolijk van het lezen! Dit was iets moois om te doen, in mijn vakantieweken zou ik verschillende wensen kunnen vervullen! Leuk voor de ouderen, maar ook leuk voor mij. De ouderen hun vervulde wens, ik gezelschap bij een dagje vermaak. Aanmelden kon direct online. Handig!

Al vlot na de aanmelding kreeg ik een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek op de zorglocatie. Een vriendelijke coördinator vrijwilligerswerk heette mij welkom. Dat vond ik wel gek, want ik dacht dat ik te maken zou krijgen met iemand van de plaatselijke ‘doe-een-wens-vereniging’. Maar ach, blijkbaar werkten de organisaties goed samen. De dame wilde weten op welke wijze ik bij de vrijwilligersorganisatie terecht was gekomen.

Enthousiast vertelde ik over het aansprekende oproepje voor het vervullen van wensen. De coördinator vertelde minstens even enthousiast dat er op die manier veel nieuwe vrijwilligers binnengehaald werden. Daarop ging bij mij een klein alarmbelletje rinkelen… vrijwilligerswerk? Ik ging toch wensen vervullen? Maar natuurlijk zei ik niets, want dat is nogal bot zo op een eerste gezellig kennismakingsgesprek.

Na het invullen van wat persoonlijke gegevens kreeg ik een lijst met ‘wensen’ voorgelegd. Dat waren er veel en de meeste waren eigenlijk meer taken dan wensen. Hmm… toch maar die lijst invullen. Het hoeft niet alleen maar leuk te zijn, het gaat om ouderen een plezier doen! Op de lijst vulde ik wat taken in, die het dichts bij ‘plezierig voor mij’ in de buurt kwamen.

Eén daarvan was het begeleiden van iemand die zonder begeleiding niet op pad zou kunnen. Ik zag mezelf al gezellig met een oudere een ijsje eten bij de plaatselijke ijssalon! De coördinator haakte op het begeleiden direct in, er was een dame die begeleid moest worden naar het ziekenhuis en er was niemand te vinden die met haar mee kon gaan. Natuurlijk zei ik geen nee. Het hoeft niet gezellig voor mij te zijn, zo’n oudere is enorm geholpen en daar word ik dan ook weer blij van, toch?

Het gesprek verliep verder vlotjes en we konden zo’n beetje afronden. Omdat ik had ingevuld dat ik ook wel eens koffie wilde schenken, beloofde de coördinator de roosters daarvoor te mailen. Dan kon ik kijken wanneer er schenkers nodig waren en aangeven wanneer ik kon helpen. Dat koffie schenken was een moeilijk in te vullen vrijwilligersklus en iets dat elke avond gebeuren moest.

Dat vond ik wel sneu en het was toch eigenlijk een kleine moeite om één keer per week een uurtje op te offeren. Hier ging ik hier al over mijn grens heen van alleen in de schoolvakanties iets doen met één oudere. Maar ja, het komt een beetje negatief over als je alleen selectief wensen wilt vervullen.

Diezelfde middag had ik de koffieroosters al per mail binnen, met daarbij een vriendelijk verzoek te kijken naar de uren van een andere vrijwilligster. Die was namelijk nogal veel ingeroosterd en wilde wel wat uurtjes kwijt. Meteen ging ik het rooster bekijken, om snel mijn mogelijkheden door te kunnen geven. Toen ontnuchterde ik een beetje.

Een schema met best veel gaten en weinig verschillende namen van vrijwilligers. Dat zou dus betekenen dat ik al snel ‘onmisbaar’ zou worden. Men zou dan lief en vriendelijk vragen of ik voor vast ingeroosterd kon worden, want dat is handig en dan weten ze waar ze aan toe zijn.

Op dat punt had ik de gedachte dat ik me ‘gestrikt’ voelde.

Het plaatje van een oudere en ik samen gezellig op een terrasje, versus ik wekelijks of meer achter een koffiekar langs de deuren van het zorgcentrum om te vragen of iemand nog een bakkie blieft. Niet helemaal wat ik in gedachten had.

Het voelt bot om het koffieschenken op te zeggen, nog voordat ik begonnen ben.

En toch ga ik dat wel doen. Want als ik me vrijwillig inzet voor anderen, dan wil ik niet dat het mij gaat tegenstaan.

Dan wil ik dat het mij gevoelsmatig iets positiefs oplevert. En niet voor even, maar elke keer weer.”

Conclusie: Hoe had het anders gekund?

Wat ik hoorde uit het verhaal van mijn zus, is dat ze graag iets wil betekenen voor een ander. Maar wel op haar voorwaarden, omdat ze weet dat ze dan het langer volhoudt naast haar andere bezigheden. Dus wil jij vrijwilligers werven én zorgen dat ze enthousiast blijven? Lees welke lessen jij kunt leren.

In dit geval was de werving (misschien door een vrijwilligerscentrale?) heel goed toegespitst op de ‘nieuwe vrijwilliger’. Er werd opgeroepen om een wens te vervullen. De hulpvragen die genoemd werden, waren korte klussen en afgebakend in tijd en frequentie.

Waar het mis ging, is dat de coördinator niet op dezelfde lijn door ging. Blij als ze was met deze enthousiaste vrijwilliger ging ze te snel. Ik vermoed dat ze zich niet bewust was dat juist de ‘vrijblijvendheid’ van de hulpvragen mijn zus had aangesproken.

De coördinator had de lijst met hulpvragen kunnen splitsen in een overzicht met incidentele klussen en een overzicht met vaste terugkerende taken.

Dan had ze mijn zus alleen de incidentele hulpvragen hoeven laten zien. En daarmee had ze haar zéker enthousiast gekregen voor nog een paar andere ‘wensen’. Terugkerende taken zoals het koffie schenken spreken een ander type vrijwilliger ongetwijfeld meer aan.

Wat mijn zus later nog aangaf, was dat ze vooral het gevoel kreeg dat ze als vrijwilliger niet selectief kon zijn. Dat ze een beetje overgehaald werd om meer te doen dan ze vooraf bedacht had. Iemand die zich in wil zetten als vrijwilliger mag eisen stellen. Door tijdens het gesprek een lange lijst met hulpvragen voor te leggen, wordt het voor de nieuwe vrijwilliger lastig om nee te zeggen.

De coördinator had dat kunnen voorkomen door mijn zus eerst een paar keer in te zetten bij ‘leuke’ losse hulpvragen. Dan had ze op een later tijdstip kunnen polsen of er ‘meer’ in zat.

Zo voorkom je dat de vrijwilliger afhaakt omdat ze niet geclaimd wil worden.

Aan de beide organisatie(s) zou ik adviseren om samen eens om tafel te gaan over de werkwijze met betrekking van de werving van nieuwe vrijwilligers. Dan kunnen ze de communicatie op elkaar afstemmen en houden mensen die zich aanmelden een goed gevoel over aan het aanmeldingstraject.

Verder blijkt dat de woorden ‘het vervullen van een wens’, meer enthousiast maakt dan het woord ‘vrijwilligerswerk’. Wees je bewust van de kracht van woorden. Kies als zorglocatie om vaker te spreken in aansprekende termen als ‘wensen’. Zeker als het gaat om incidentele hulpvragen.

De belangrijkste les is dat je van het aanmeldingstraject een fijne ervaring moet maken. Laat de vrijwilliger voelen dat hij of zij gewenst is, zelfs als iemand maar een heel klein klusje wil doen. Alle beetjes helpen!

Dus haal nieuwe vrijwilligers positief binnen en zorg dat het ambassadeurs worden voor jouw organisatie.

Wil je meer weten over vrijwilligers werven?

In oktober start de online training waarin je leert hoe je jonge vrijwilligers kunt werven en hoe je pr-middelen effectief in kunt zetten om te zorgen dat vrijwilligers als mijn zus enthousiast blijven.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *